Düşünmeden, acımadan, utanmadankocaman yüksek duvarlar ördüler dört yanıma. Ve şimdi oturuyorum böyle yoksun her umuttan.Beynimi kemiriyor bu yazgı, hep bu var aklımda; oysa yapacak bunca şey vardı dışarda.Ah, önceden farketmedim örülürken duvarlar. Ama ne duvarcının gürültüsü, ne başka ses.Sezdirmeden, beni dünyanın dışında bıraktılar. Konstantinos Kavafis
